1945 வசந்த காலம். ஐரோப்பியக் கண்டம் முழுக்க மரணமும் அழிவும் தாண்டவமாடிக் கொண்டிருந்தன. முப்பதாண்டுப் போருக்குப் பிறகு அப்படி ஒரு கோரத்தை உலகம் பார்த்ததே இல்லை. ஹாம்பர்க் நகரின் மீது வீசப்பட்ட நெருப்புக் குண்டுகளால் ஒரே வாரத்தில் நாற்பத்து இரண்டாயிரம் பேர் எரிந்து சாம்பலானார்கள். வார்சா நகரின் தொண்ணூறு சதவிகித கட்டிடங்களை ஜெர்மன் படைகள் தரைமட்டமாக்கி இருந்தன. மனிதன் மனிதன் மீது காட்டும் திட்டமிட்ட கொடூரத்தின் சாட்சியாக அந்த நிலப்பரப்பு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
ஒட்டுமொத்தமாக முப்பத்தைந்து முதல் நாற்பத்திரண்டு மில்லியன் ஐரோப்பியர்கள் செத்து மடிந்திருந்தார்கள். சோவியத் யூனியன் மட்டுமே தனது இருபத்தேழு மில்லியன் மக்களைப் பலிகொடுத்திருந்தது. இந்த மாபெரும் இழப்பின் வடு, அடுத்த பல தலைமுறைகளுக்கு சோவியத் சமூகத்தை உலுக்கப் போகிறது என்பது அப்போது யாருக்கும் தெரியாது. மறுபக்கம், ஆறு வருட பயமும் களைப்பும் தீர்ந்த சந்தோஷத்தில் மேற்கத்திய ஜனநாயக நாடுகள் இந்த வெற்றியைக் கோலாகலமாகக் கொண்டாடின. லண்டனின் ட்ரஃபால்கர் சதுக்கத்திலும், நியூயார்க்கின் டைம்ஸ் சதுக்கத்திலும் மக்கள் அலைகடலெனத் திரண்டார்கள். 1939க்குப் பிறகு முதல்முறையாக பிரிட்டன் தேவாலயங்களில் மணிகள் மகிழ்ச்சியாக ஒலித்தன. ஆனால், வானில் பறந்த வண்ணக் காகிதங்களுக்கு இடையே, சிந்திக்கத் தெரிந்த சிலருக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது. இந்த நம்பமுடியாத வெற்றியைச் சாத்தியமாக்கிய அந்தக் கூட்டணி, காதலில் மலர்ந்த கல்யாணம் அல்ல; அது வெறும் கட்டாயத் திருமணம். இப்போது அந்தத் தேவை முடிந்துவிட்டது. கட்டாயமும் தீர்ந்துவிட்டது. இனி அந்தப் பந்தம் நீடிக்குமா?
இந்த முரண்பாடு மிகவும் ஆழமானது. நாஜி ஜெர்மனியை வீழ்த்திய அந்த மூன்று முக்கியத் தலைவர்களுக்கும், அரசியல் தத்துவம், பொருளாதார அமைப்பு, வியூகப் பார்வை அல்லது வரலாற்று அனுபவம் என எந்த ரீதியிலும் துளிகூட ஒற்றுமை இல்லை. நவீன வரலாற்றில் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் கொண்ட ஒரு கூட்டணி வெற்றி பெற்றது அதுதான் முதல்முறை. அவர்களை ஒன்றாக இணைத்தது பொதுவான லட்சியம் அல்ல; பொதுவான ஆபத்து. அந்த ஆபத்து விலகியதும், ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருந்த வேறுபாடுகள் மெல்ல வெளியே வரத் தொடங்கின. அமெரிக்க அதிபர் ரூஸ்வெல்ட்டுக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஸ்டாலின் ஒரு பகுத்தறிவுவாதி, அவருடன் பேசி உலகப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்துவிடலாம் என்று நம்பினார். பிரிட்டன் பிரதமர் சர்ச்சில் ஸ்டாலினை ஒரு யதார்த்தவாதியாகவே பார்த்தார். சோவியத் யூனியனின் நோக்கங்கள் பற்றி அவருக்கு எந்த மாயையும் இல்லை. ஆனாலும், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் மேற்கத்திய நாடுகளுக்குக் கொஞ்சமாவது செல்வாக்கு இருக்க வேண்டும் என்று கணக்கு போட்டார். ஆனால் ஸ்டாலினின் பார்வையே வேறு. கட்சிக்குள் நடந்த சுத்திகரிப்புகள், நாஜிப் படையெடுப்பு, இருபத்தைந்து வருட சர்வாதிகார அதிகாரம் எல்லாவற்றையும் தாண்டி உயிரோடு இருந்தவர் அவர். யாரையும் நம்பாததுதான் அவரது பிழைப்புக்கான ஒரே ஆயுதம். அதனால், மேற்கத்தியத் தலைவர்கள் இருவரையும் அவர் அப்பட்டமான சந்தேகத்தோடுதான் பார்த்தார். அதுதான் அவரின் அரசியல் சாதுர்யம்.
1945 பிப்ரவரி மாதம், கிரிமியா கடற்கரையில் உள்ள லிவாடியா அரண்மனையில் நடந்த யால்டா மாநாடு, பனிப்போரின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான, அதேசமயம் சர்ச்சைக்குரிய ஒரு நிகழ்வு. இந்த மாநாட்டை விமர்சிப்பவர்கள் பொதுவாக என்ன சொல்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம். ‘உடல்நலம் குன்றியிருந்த அமெரிக்க அதிபர், ஸ்டாலினின் வெற்று வாக்குறுதிகளை நம்பி கிழக்கு ஐரோப்பாவை அப்படியே தாரைவார்த்துவிட்டார்’ என்கிறார்கள். ஆனால் யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் சொல்வது வேறு. செஞ்சேனை ஏற்கெனவே மேற்கு நோக்கி முன்னேறிவிட்டது. போலந்து, ருமேனியா, பல்கேரியா, ஹங்கேரி ஆகிய நாடுகளை சோவியத் படைகள் ஆக்கிரமித்துவிட்டன. இதுதான் கள நிலவரம். எந்த ஒரு பிரகடனத்தாலும் இந்த உண்மையை மாற்றிவிட முடியாது. எஸ்.எம். ப்ளோஹி கூறுவது போல, இந்த மாநாட்டின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு, ‘விடுவிக்கப்பட்ட ஐரோப்பாவுக்கான பிரகடனத்தில்’ (Declaration on Liberated Europe) தான் இருந்தது.
ஜனநாயக முறைப்படி அரசாங்கங்களை அமைக்க மக்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதுதான் அந்தப் பிரகடனம். ஸ்டாலின் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பிலேயே கழித்தவர். அங்கு தேர்தல் போன்ற விஷயங்கள் கட்சியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு கருவி மட்டும்தான். அதனால், சோவியத் பாதுகாப்பிற்குச் சாதகமான அரசாங்கங்களை உருவாக்குவதற்கும், இந்தப் பிரகடனத்திற்கும் எந்த முரண்பாடும் இல்லை என்று அவர் நினைத்தார். ஆனால் அமெரிக்கர்களோ, ஒப்பந்தத்தில் உள்ள வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பினார்கள். அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதில் இருந்த இந்த அடிப்படையான வேறுபாடுதான், பனிப்போரின் முதல் பெரிய மோதலுக்குக் காரணமாக அமைந்தது.
ஆனால், இதைவிட பெரிய முரண் ஒன்று யால்டா மாநாட்டிற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே நடந்துவிட்டது. 1944 அக்டோபர் 9ஆம் தேதி. சர்ச்சில் மாஸ்கோவிற்கு வந்தார். ஒரு சிறிய காகிதத்தை எடுத்தார். அதில் சில சதவிகிதங்களைக் குறிப்பிட்டார். ருமேனியாவில் 90 சதவிகிதம் சோவியத் ஆதிக்கம், கிரீஸில் 90 சதவிகிதம் பிரிட்டன் ஆதிக்கம், யூகோஸ்லாவியாவிலும் ஹங்கேரியிலும் சரிபாதி என்று பிரித்துக் காட்டினார். அந்தத் தாளை வாங்கிய ஸ்டாலின், ஒரு கணம் யோசித்தார். பிறகு நீல நிற பென்சிலால் ஒரு பெரிய ‘டிக்’ அடித்தார். ஆல்பர்ட் ரெசிஸ் ஆவணப்படுத்தியபடி, இதிலுள்ள தர்மசங்கடத்தை உணர்ந்த சர்ச்சில், ‘இந்தத் தாளை நாம் எரித்துவிடலாமா?’ என்று கேட்டாராம். ஆனால் ஸ்டாலின் மிகவும் இயல்பாக, ‘வேண்டாம், இதை நீங்களே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்று கூறிவிட்டார். ஐரோப்பாவை இப்படி நுட்பமாக கூறுபோட்டதில் சர்ச்சிலுக்கும் முழு சம்மதம் இருந்தது என்பதுதான் உண்மை. ஆனால், பின்நாட்களில் இதே விஷயத்தை, ‘சோவியத் யூனியன் செய்த துரோகம்’ என்று மேற்கத்திய நாடுகளின் மக்கள் முன் எப்படி முன்னிறுத்தினார்கள் என்பதுதான் பனிப்போர் வரலாற்றின் மிகப்பெரிய முரண்.
1945 ஜூலை மாதம் நடந்த போட்ஸ்டாம் மாநாட்டின் சூழல் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. ஜெர்மனி வீழ்ந்துவிட்டது. கூட்டணியை ஒன்றாக வைத்திருந்த அந்த ‘பொதுவான நோக்கம்’ இப்போது இல்லை. ருமேனியாவிலும் பல்கேரியாவிலும் கம்யூனிஸ்ட் ஆதரவு அரசுகளை ஸ்டாலின் ஏற்கெனவே நிறுவிவிட்டார். போலந்தில் நடப்பதாகச் சொல்லப்பட்ட தேர்தல்கள் வெறும் சோவியத் நிர்வாகத்தின் கண்துடைப்பாக மாறிவிட்டன.
ஜூலை 17ஆம் தேதி, அமெரிக்கப் புதிய அதிபர் ட்ரூமனுக்கு போர்த்துறை செயலரிடமிருந்து ஒரு ரகசியச் செய்தி வந்தது: ‘குழந்தைகள் திருப்திகரமாகப் பிறந்தன’. நியூ மெக்சிகோவில் நடந்த டிரினிட்டி அணுகுண்டு சோதனை வெற்றி பெற்றதன் குறியீடு அது. கற்பனைக்கே எட்டாத அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு ஆயுதம் தன் கையில் இருக்கும்போது, சோவியத் யூனியனின் ராணுவ உதவியை ட்ரூமன் இனி சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஜூலை 24ஆம் தேதி, ஒரு கூட்டத்திற்குப் பிறகு ஸ்டாலினிடம் மிகவும் இயல்பாகப் பேசுவது போல ட்ரூமன் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்: ‘எங்களிடம் வழக்கத்திற்கு மாறான அழிவு சக்தியைக் கொண்ட ஒரு புதிய ஆயுதம் இருக்கிறது.’ இதைக் கேட்ட ஸ்டாலின் எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாமல், சம்பிரதாயமாக தலையாட்டினார். அவருக்கு உண்மையில் ஆச்சரியம் இல்லையா, அல்லது அப்படி நடித்தாரா என்பது இன்றும் விவாதத்துக்குரிய விஷயம். ஏனென்றால், கிளாஸ் ஃபூக்ஸ் மற்றும் பலர் மூலம் மன்ஹாட்டன் திட்டத்தின் ரகசியங்களை சோவியத் உளவுத்துறை ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருந்தது. புதிய உலகப் போருக்கான சந்தேகங்களும், சூழ்ச்சிகளும் எப்படி இருக்கும் என்பதை இந்தச் சிறிய உரையாடல் அழகாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியது.
பழைய ஐரோப்பாவின் இடிபாடுகளின் மீது இப்போது இரண்டு பிரம்மாண்டமான வல்லரசுகள் எழுந்து நின்றன. இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மலைக்க வைக்கும் அளவுக்கு இருந்தது. பால் கென்னடி ஆவணப்படுத்தியபடி, உலகத் தொழில் உற்பத்தியில் 50 சதவிகிதம் அமெரிக்காவிடம் இருந்தது. உலகின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு தங்க இருப்பு அவர்கள் வசம் இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனித குலம் இதுவரை கண்டிராத மாபெரும் அழிவு ஆயுதமான அணுகுண்டின் முற்றுரிமை அவர்களிடம் மட்டுமே இருந்தது. மறுபக்கம் சோவியத் யூனியனின் நிலைமை என்ன? போரினால் 1,700 நகரங்களையும் 31,000 தொழிற்சாலைகளையும் இழந்திருந்தது. மக்களின் தனிநபர் வருமானம் அமெரிக்கர்களைவிட பல மடங்கு குறைவாக இருந்தது. ஆனால், அவர்களிடம் ஒன்று தாராளமாக இருந்தது – ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ராணுவ பலம். ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, போலந்து, ருமேனியா, ஹங்கேரி, செக்கோஸ்லோவாக்கியா என எல்லா இடங்களிலும் சேர்த்து சுமார் பன்னிரண்டு மில்லியன் சோவியத் வீரர்கள் ஆயுதமேந்தி நின்றார்கள். அதேசமயம், ஜனநாயக நாடுகள் வேறு சில நெருக்கடிகளைச் சந்தித்தன. 1946ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், பன்னிரண்டு மில்லியனாக இருந்த அமெரிக்க ராணுவத்தின் எண்ணிக்கை ஒன்றரை மில்லியனுக்கும் கீழாகக் குறைக்கப்பட்டது. ராணுவச் செலவு 83 பில்லியன் டாலரில் இருந்து 14 பில்லியன் டாலராகச் சரிந்தது. ஆனால், பத்திரிகைகளுக்கோ நாடாளுமன்றத்துக்கோ பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லாத ஸ்டாலின், தனது ராணுவத்தைக் கொஞ்சமும் குறைக்காமல் அப்படியே நிலைநிறுத்தினார். இது அமெரிக்கத் திட்டமிடல் வல்லுநர்களுக்குப் பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
0
1945ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், அதிருப்திகள் குவியத் தொடங்கின. யால்டா வாக்குறுதிகளை சோவியத் யூனியன் மீறியது, அமெரிக்காவின் அணுகுண்டு முற்றுரிமை ஏற்படுத்திய மறைமுக மிரட்டல் எனப் பல காரணங்கள். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையாக ஒரு முரண்பாடு இருந்தது. திறந்த சந்தைகள் மற்றும் ஜனநாயக ஆட்சியின் அடிப்படையில் உலகைக் கட்டமைக்க நினைத்தது அமெரிக்கா. ஆனால், எல்லையோர நாடுகள் முழுவதையும் தன் பாதுகாப்பரணாக (buffer states) மாற்றிக்கொண்டு, அரசின் பாதுகாப்பிற்கு மட்டுமே முழு முன்னுரிமை அளிக்க நினைத்தது சோவியத் யூனியன். ஜான் லூயிஸ் காடிஸ் கூறுவதுபோல, பனிப்போர் என்பது யாரோ ஒருவரின் தனிப்பட்ட ஆக்கிரமிப்பு ஆசையால் மட்டும் உருவானதல்ல. தங்களை விரிவுபடுத்திக்கொள்ளத் துடித்த இரண்டு பெரும் அமைப்புகளின் நேரடி மோதல்தான் அது. இரண்டு தரப்புமே மற்றொன்றின் இயல்பான செயல்பாட்டை தங்களுக்கு விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தலாகவே பார்த்தன. பெர்லின் நகரத்தின் இடிபாடுகளுக்கு அடியில், இவர்களை இணைத்த அந்த ‘பொதுவான நோக்கம்’ புதைக்கப்பட்டுவிட்டது. நாசிசத்தின் கொடூரம் என்ற பெயரில் உலகம் முழுவதும் படிந்திருந்த அழிவின் நிழல் இப்போதுதான் விலகத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் அதற்குள், பரஸ்பர சந்தேகங்களால் உருவான இன்னொரு நிழல் உலகை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியது. அது இன்னும் நீளமானதாக, இன்னும் குளிர்ந்ததாக, எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவக்கூடியதாக இருந்தது. மாபெரும் ஆடுகளம் தயாராகிவிட்டது.
(தொடரும்)