25 ஜூன் 1950 அன்று அதிகாலை 4 மணி. அமெரிக்கர்கள் தேவாலயத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஐரோப்பியர்கள் நடுவேனிற்காலத்தின் அமைதியை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சரியாக அந்த நேரத்தில், வட மற்றும் தென் கொரியாவை இரண்டாகப் பிரிக்கும் கற்பனையான எல்லைக்கோடான 38வது அட்சரேகை நெடுகிலும் வடகொரிய டாங்கிகள் தீயைக் கக்கத் தொடங்கின. 1.30 லட்சம் படை வீரர்களும் டி34 ரக டாங்கிகளும் எல்லையைக் கடந்து சென்று தென் கொரிய அரண்களைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன. அடுத்த 3 நாட்களில் தென் கொரியாவின் தலைநகர் சியோல் வீழ்ந்தது.
சில வாரங்களில் தென்கொரியா என்ற ஒரு நாடே உலக வரைபடத்திலிருந்து முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும் அபாயத்தில் தத்தளித்தது. அமெரிக்காவின் மூலோபாய நலன்களுக்குக் கொஞ்சமும் சம்பந்தமில்லாத, புவியியல் ரீதியாக முக்கியத்துவமே இல்லாத ஒரு நிலப்பரப்பில் பனிப்போரின் முதல் மாபெரும் ராணுவ மோதல் வெடித்தது. அடுத்த 3 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எந்தவொரு உறுதியான வெற்றியல்லாத முடிவை எட்டுவதற்கு முன்பாக இந்த யுத்தம் 30 லட்சம் உயிர்களைப் பலிவாங்கக் காத்திருந்தது.
வட மற்றும் தென்கொரியாவைப் பிரிக்கும் இந்த 38வது அட்சரேகை எப்படி உருவானது தெரியுமா? அது ஒரு வரலாற்று அவலம். விளையாட்டாக, எந்தவிதமான அதிகாரபூர்வமான ஆலோசனையும் இல்லாமல் முடிவான அவலம். அமெரிக்க ராணுவத்தின் இளநிலை அதிகாரிகளான டீன் ரஸ்க் மற்றும் சார்லஸ் போன்ஸ்டீல் ஆகியோரிடம் உலக வரைபடப் புத்தகத்தைக் கொடுத்து, வெறும் அரை மணிநேரத்தில் கொரியாவைப் பிரிப்பதற்காக ஒரு கோட்டைக் கிழிக்கச் சொன்னார்கள். அவர்கள் அந்த 38வது அட்சரேகையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். ஏனென்றால், அப்படிப் பிரித்தால் தென் கொரியத் தலைநகரான சியோல் அமெரிக்கக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் பாதுகாப்பாக வந்துவிடும். இதைத் தவிர, அந்தக் கோட்டிற்கு மேலேயும் கீழேயும் உள்ள நிலப்பரப்பைப் பிரிக்க எந்தவொரு புவியியல் ரீதியான அல்லது வரலாற்று ரீதியான காரணமும் கிடையாது.
இரு அரசுகளுமே அப்பட்டமான சர்வாதிகார அரசுகள்தான். கொரியத் தீபகற்பம் முழுமைக்கும் இரு அரசுகளும் சொந்தம் கொண்டாடியது. வட கொரியாவில் கிம் இல் சுங் இருந்தார். ஜப்பானியர்களுக்கு எதிரான கெரில்லாப் போராளி என்ற வீரப் பின்னணியோடு, ஈவிரக்கமற்ற ஒரு கொடூரமான குணத்தையும் அவர் கொண்டிருந்தார். தன்னைத் தானே கடவுளாகக் காட்டிக்கொள்ளும் அவரது தனிமனித ஆராதனைக்கு முன்னால், ஸ்டாலினின் சர்வாதிகாரமே சுண்டைக்காய் அளவுக்குச் சிறிதாகத் தெரிந்தது.
மறுபுறம் தென் கொரியாவில் சிங்மேன் ரீ இருந்தார். பல ஆண்டுகள் அமெரிக்காவில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த அவர், அங்கு கற்ற ஜனநாயகத்தை விட்டுவிட்டு ஒரு கொடுங்கோல் சர்வாதிகாரியாக நாடு திரும்பினார். அவரது இந்தச் சர்வாதிகாரப் போக்கு அவருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த அமெரிக்கர்களுக்கே பெரும் தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது. என்றாலும், கம்யூனிசத்தின் மீதான அவரது தீராத வெறுப்பு, அமெரிக்கர்களின் கைகளில் அவரை ஒரு தவிர்க்க முடியாத பகடைக்காயாக மாற்றியிருந்தது.
அந்த எல்லைக்கோடு ஒருபோதும் அமைதியாக இருந்ததில்லை. 1949-1950 ஆண்டுகளுக்கு இடையே நடந்த ஊடுருவல்களிலும் பீரங்கித் தாக்குதல்களிலும் ஆயிரக்கணக்கான ராணுவ வீரர்கள் செத்து மடிந்தார்கள். எனவே, ஒட்டுமொத்தப் படையெடுப்பு என்பது திடீரென்று ஒருநாள் காலையில் வெடித்தது அல்ல; அது 2 வருடங்களாகத் தணலாகப் புகைந்துகொண்டிருந்த ஒரு மோதலின் உச்சக்கட்ட வெடிப்பு. கிம் இல் சுங்கின் இந்தத் தாக்குதல் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்க ஸ்டாலின் ஆரம்பத்தில் தயங்கினார். அமெரிக்கா உள்ளே நுழைந்துவிடுமோ என்கிற பயம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால் கிம் தொடர்ந்து நச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தார். இதற்கு மா சேதுங்கும் ஆதரவளித்தார்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அப்போதைய அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் டீன் அச்சேசன் ஜனவரி மாதம் ஆற்றிய ஓர் உரை ஸ்டாலினுக்கு மாபெரும் நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. அந்த உரையில், பசிபிக் பெருங்கடலில் அமெரிக்கா பாதுகாக்கும் எல்லைக்கோடு வரைபடத்திற்குள் கொரியா வராது என அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தத் தவறான புரிதல்தான் அந்த விபரீதமான ஒப்புதலை வழங்க ஸ்டாலினைத் தூண்டியது. ஆனால் இந்தத் தாக்குதலில் சோவியத் யூனியனின் கைரேகைகள் எங்கும் பதிவாகிவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் மிகக் கவனமாக இருந்தார்.
ஜூலை 5ஆம் தேதி, டாஸ்க் ஃபோர்ஸ் ஸ்மித் என்கிற அமெரிக்காவின் முதல் தரைப்படை ராணுவப் பிரிவு களமிறக்கப்பட்டது. ஆனால் களமிறங்கிய சில மணிநேரங்களிலேயே வடகொரிய டாங்கிப் படை அவர்களைக் கசக்கி எறிந்தது. டி34 டாங்கிகளுக்கு முன்னால் அமெரிக்கர்களின் டாங்கி எதிர்ப்பு ஆயுதங்கள் வேலைக்கே ஆகவில்லை.
உடனடியாக ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவை அவசரமாகக் கூடியது. சீனாவிற்குப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்படாததைக் கண்டித்து, ஐநா சபைக்கான சோவியத் யூனியன் பிரதிநிதி ஜேக்கப் மாலிக் கூட்டத்தைப் புறக்கணித்திருந்தார். அது அமெரிக்காவிற்கான மாபெரும் அதிர்ஷ்டமாக அமைந்தது. அவர் மட்டும் அங்கே இருந்திருந்தால், நிச்சயம் தனது வீட்டோ அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ராணுவத் தலையீட்டைத் தடுத்திருப்பார். அவர் இல்லாத அந்தச் சரியான நேரத்தைப் பயன்படுத்தி, ராணுவத் தலையீட்டிற்கு ஐநா சபையின் ஒப்புதல் பெறப்பட்டது. ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் மாதங்களில், தென் கொரிய மற்றும் அமெரிக்கப் படைகள் பூஸான் அரணைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளக் கடுமையாகப் போராடினார்கள்.
பூஸான் என்பது தென் கொரியாவின் தென்கிழக்குக் கோடியில் கடலையொட்டி அமைந்துள்ள ஒரு முக்கியத் துறைமுக நகரம். சுமார் 225 கிமீ நீளத்திற்கு மலைகளும் நகரங்களும் கலந்த ஒரு மாபெரும் வளைவாக அமைந்திருந்த இந்த அரண்தான், அவர்கள் தற்காத்துக்கொள்ளப் பயன்பட்ட கடைசி சரணாலயம். வடகொரியப் படைகள் பலமுறை இந்த அரணை உடைக்கும் அளவுக்கு நெருங்கி வந்தன. ஆனால், சோவியத் யூனியன் ஒரு பெரிய ராஜதந்திரத்தைச் செய்திருந்தது. அமெரிக்காவோடு நேரடியாக மோதுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, அவர்கள் வடகொரியாவிற்கு விமானப் படையைக் கொடுக்கவில்லை. இதுவே அமெரிக்காவிற்குச் சாதகமாக அமைந்தது. வானில் அமெரிக்க விமானப் படை முழு ஆதிக்கம் செலுத்தியது; அவர்கள் வானிலிருந்து குண்டுகளை வீசி, தரைவழியாகத் தாக்குதல் நடத்தியவர்களைச் சோர்வடையச் செய்தார்கள். அதேநேரத்தில், கடல் வழியாக அமெரிக்காவிலிருந்து புதிய படைகள் வந்து இறங்கிக்கொண்டே இருந்தன.
போரின் தலையெழுத்தையே முற்றிலுமாக மாற்றியமைத்த அந்த மாபெரும் தாக்குதல் திட்டத்தை உருவாக்கியவர் அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற ராணுவத் தளபதி மேக்ஆர்தர். அவருக்கு அப்போது வயது 70. அவர் ஜப்பானின் தலைநகரான டோக்கியோ நகரிலிருந்து இருந்துகொண்டு படைகளை இயக்கினார். இந்தத் திட்டத்தை அமெரிக்க ராணுவத்தின் உயர்மட்டக் குழு ஏகமனதாக எதிர்த்தது. தென் கொரியாவின் மேற்குக் கடற்கரையில் அமைந்த இஞ்சியான் துறைமுகத்தின் புவியியல் தடைகளைப் பார்த்திருந்தால் கொஞ்சம் தைரியம் குறைவான தளபதிகள்கூடத் தெறித்து ஓடியிருப்பார்கள்.
சுமார் 975 செ.மீ. உயரத்திற்கு எகிறி அடிக்கும் கடல் அலைகள், கண்ணிவெடிகள் புதைக்க வசதியான குறுகிய நீர்வழிகள், ஏணிகள் வைத்து ஏறவேண்டிய மாபெரும் கடல் சுவர்கள், அதைத் தாண்டியவுடனேயே எதிரிகள் தற்காத்துக்கொள்ள வசதியான நகரக் கட்டமைப்பு என அத்தனையும் அங்கே இருந்தன. ஆனால் மேக்ஆர்தரின் வாதம் அவரது வழக்கமான நாடகத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. இந்த மாபெரும் புவியியல் தடைகளே நமக்குப் பெரும் சாதகமாக அமையும், ஏனென்றால் புத்திசாலியான எந்த எதிரியும் இவ்வளவு கடினமான ஒரு பகுதியில் நாம் தாக்குதல் நடத்துவோம் என்று கனவில்கூட நினைக்க மாட்டான். எனவே அங்குப் பாதுகாப்பும் பலவீனமாகவே இருக்கும் என்றார் அவர்.
செப்டெம்பர் 15 அன்று, முதல் கடல் காலாட்படைப் பிரிவு மற்றும் 7ஆம் காலாட்படைப் பிரிவைச் சேர்ந்த 70,000 வீரர்கள் அவரது கணிப்பு 100க்கு 100 சரி என்பதை நிரூபித்தார்கள். கடற்படையின் பீரங்கித் தாக்குதல்களுக்கு நடுவே கடல் சுவர்களை ஏறிக்கடந்த வீரர்கள், சில மணிநேரங்களிலேயே துறைமுகத்தைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தார்கள். செப்டெம்பர் 28 அன்று சியோல் நகரம் மீட்கப்பட்டது. விநியோகப் பாதைகள் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, நாலாபுறமும் சுற்றி வளைக்கப்படும் அபாயத்தில் சிக்கிய வடகொரிய ராணுவம், சுக்குநூறாகச் சிதறியது. நவீன ராணுவ வரலாற்றிலேயே மிகத் துணிச்சலான ஒரு தாக்குதலை மேக்ஆர்தர் வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்திருந்தார்.
இந்த வெற்றி எவ்வளவு முழுமையானதாக இருந்தது என்றால், எச்சரிக்கை உணர்வு முழுமையாக விடைபெற்று அதீத ஆணவம் குடியேறியது. அக்டோபர் 15 அன்று பசிபிக் பெருங்கடலுக்கு நடுவே உள்ள வேக் தீவில் ஒரு சந்திப்பு நடந்தது. 90 நிமிடச் சந்திப்புக்காகச் சுமார் 8,046 கிலோமீட்டர் தூரம் பறந்து வந்த அமெரிக்க அதிபர் ட்ரூமனிடம் ஒரு விஷயத்தை மேக்ஆர்தர் ஆணித்தரமாகக் கூறினார். சீனப் படைகள் போரில் தலையிடுவதற்கான வாய்ப்பே இல்லை என்று அடித்துச் சொன்னார். ஆனால் சீனாவுக்கும் வட கொரியாவுக்கும் எல்லையாக ஓடும் யாலு நதி அருகே சீனப் படைகள் குவிக்கப்படுவதாக உளவுத்துறையின் அறிக்கைகள் எச்சரித்திருந்தன. அதுமட்டுமில்லாமல், பெய்ஜிங்கில் இருந்த இந்தியத் தூதர் மூலமாகச் சீனா வெளிப்படையான எச்சரிக்கைகளையும் அனுப்பியிருந்தது. இதையெல்லாம் அடியோடு நிராகரித்துவிட்டுத்தான் மேக்ஆர்தர் அப்படிச் சொன்னார்.
வரலாற்றிலேயே வியக்கத்தக்க ஒரு மாபெரும் ரகசிய ராணுவ நகர்வாக, அக்டோபர் 19 அன்று சீன மக்கள் தொண்டர் படை யாலு நதியைக் கடக்கத் தொடங்கியது. 3 லட்சம் சீன வீரர்கள் இரவோடு இரவாக அணிவகுத்து நடந்தார்கள். பகல் நேரங்களில் மலைப்பாங்கான பகுதிகளில் எவ்வித அசைவுமின்றி முற்றிலுமாக மறைந்து கொண்டார்கள். அக்டோபர் 25 அன்று வட கொரியாவின் வடமேற்குப் பகுதியில் உள்ள உன்சான் நகரம் அருகே சீனப் படைகள் முதல் தாக்குதலை நடத்தியபோதுகூட, இது சும்மா பெயருக்கு வந்த ஒரு சிறிய கூலிப்படை என்றும், முழுமையான படையெடுப்பு இல்லை என்றும் மேக்ஆர்தர் அசட்டையாகக் கூறினார்.
நவம்பர் 25 அன்று நடந்த 2ஆம் கட்டத் தாக்குதல், ஒட்டுமொத்த ராணுவச் சூழ்நிலையையும் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டது. அதன் மூர்க்கத்தனம் ஐநா படைகளை 38வது அட்சரேகைக்குக் கீழே பின்வாங்கச் செய்தது. இந்த மாபெரும் பேரழிவுக்கு நடுவே, வடகொரியாவின் கடுமையான பனிபடர்ந்த மலைப்பகுதியில் உள்ள சோசின் நீர்த்தேக்கத்தில் முதல் கடல் காலாட்படைப் பிரிவு கொடுத்த விலை மிகவும் பயங்கரமானது; ஆனால் அவர்கள் அடைந்த சிறப்பு தனித்துவமானது. தங்களைவிட 5 மடங்கு அதிகமான எதிரிப் படைகளால் அவர்கள் நாலாபுறமும் சுற்றி வளைக்கப்பட்டார்கள். உறைபனியின் கொடுமையோ மைனஸ் 29 டிகிரி செல்சியஸ். பாட்டில்களில் இருந்த பிளாஸ்மா உறைந்துபோனது, ஊசிகளில் இருந்த மார்ஃபின் இறுகிப் பாறையானது. அந்த அளவுக்குக் கொடூரமான குளிர்.
ஆனாலும் அந்த மாபெரும் வீரர்கள், 13 நாட்களில் சுமார் 125 கி.மீ. தூரம் சண்டையிட்டுக்கொண்டே பின்வாங்கினார்கள். தங்கள் சக வீரர்களின் சடலங்களையும், காயம்பட்டவர்களையும், தங்களின் பெரும்பாலான ராணுவத் தளவாடங்களையும் அவர்கள் பத்திரமாக மீட்டு வந்தார்கள். கொரியப் போரை ஆவணப்படுத்திய புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர் மார்ட்டின் ரஸ் தனது அதிகாரபூர்வ பதிவில் குறிப்பிடுவதுபோல், டிசம்பர் மாதம் ஹங்னாம் துறைமுகத்தில் ஒரு மாபெரும் மீட்புப் பணி நடந்தது. கம்யூனிஸ்ட் படைகளிடம் சிக்குவதைவிட அகதிகளாகச் செல்வதே மேல் என்று முடிவெடுத்த 98,000 கொரியப் பொதுமக்களையும், 1,05,000 ஐநா ராணுவ வீரர்களையும் கப்பல்கள் மூலமாக அவர்கள் வெளியேற்றினார்கள்.
டிசம்பர் 23 அன்று நடைபெற்ற ஒரு வாகன விபத்தில் அமெரிக்கத் தரைப்படையின் தளபதி வாக்கர் இறந்துபோனார். அவருக்குப் பதிலாக அமெரிக்க ராணுவத்தின் சிறந்த வியூகத் தளபதி ரிட்ஜ்வே பொறுப்பேற்றார். மேக்ஆர்தரின் நாடகத்தனமான முட்டாள்தனத்திற்கு ரிட்ஜ்வேயின் தொழில்முறையான அணுகுமுறை ஒரு சரியான மருந்தாக அமைந்தது. எதிரிகளை மெல்ல மெல்ல அரைத்துக் கொல்லும் அவரது மீட் கிரைண்டர் வியூகம், 1951 வசந்த காலத்தில் 38வது அட்சரேகை எல்லையில் ஒரு நிலைத்தன்மையைக் கொண்டுவந்தது.
ஆனால் மேக்ஆர்தரின் கீழ்ப்படியாமை எல்லை மீறியது. அரசாங்கத்தின் கொள்கையை வெளிப்படையாக எதிர்த்துப் பேசிய அவர், அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் முக்கிய எதிர்க்கட்சித் தலைவரான ஜோசப் மார்ட்டின் என்கிற நாடாளுமன்ற உறுப்பினரிடம், ‘வெற்றிக்கு மாற்று என்று எதுவுமே இல்லை’ என்று கூறினார். அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே ராணுவத்தின் மீதான சிவிலியன் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டை இந்த அளவுக்குச் சோதித்த நிகழ்வு வேறெதுவும் இல்லை. 11 ஏப்ரல் 1951 அன்று அதிபர் ட்ரூமன் அவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கினார். அமெரிக்கா திரும்பிய அந்தத் தளபதிக்கு ஒரு மாபெரும் கதாநாயகனுக்குரிய வரவேற்பு கிடைத்தது. ட்ரூமனின் செல்வாக்கு அதலபாதாளத்திற்குச் சரிந்தது. ஆனாலும், அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் அந்த அடிப்படை விதி எவ்விதச் சேதமுமின்றி அப்படியே உயிர் பிழைத்தது.
அதன் பிறகு மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த இந்தப் போர், முதல் உலகப்போரில் பிரான்ஸ் மற்றும் ஜெர்மனிக்கு இடையிலான அகழிப்போர் நடந்த வெஸ்டர்ன் ஃபிரண்ட் போரைத் தர்மசங்கடமாக நினைவுபடுத்தியது. ஒரே இடத்தில் தேங்கி நிற்கும் பதுங்குகுழிகள், பீரங்கித் தாக்குதல்கள், எந்தவிதமான ராணுவ முக்கியத்துவமும் இல்லாத வெறும் மலைக்குன்றுகளைப் பிடிக்க ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைப் பலிகொடுக்கும் காலாட்படைத் தாக்குதல்கள் என அது நீண்டது.
தென் மற்றும் வட கொரிய எல்லையில் உள்ள மிகவும் கரடுமுரடான மலைக்குன்றுகளான ஹார்ட்பிரேக் ரிட்ஜ், பிளடி ரிட்ஜ், போர்க் சாப் ஹில் போன்ற இடங்களுக்கு அந்தப் பெயர்கள் வந்ததே அங்கு நடந்த கொடூரமான ரத்தக்களரியினால்தான். இவ்வளவு நடந்தும் எல்லையில் எந்தவொரு பெரிய மாற்றமும் நிகழவில்லை. அந்த இழுபறி நிலை வரலாற்றில் பெரிய அளவில் நினைவுகூரப்படாமல் போனதற்குக் காரணம், அதில் எந்த நாடகத்தன்மையும் இல்லை என்பதல்ல; மாறாக ஆசியாவில் நடந்தது என்பதுதானோ என்கிற எண்ணம் எழாமல் இல்லை.
1951 ஜூலை மாதம் வட கொரியாவின் தென் பகுதியில் இருந்த கேசாங்கில் போர் நிறுத்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்கின. அந்த இலையுதிர் காலத்தில் அது இரு கொரியாக்களுக்கும் இடையிலான போர் நிறுத்தக் கிராமமான பான்முன்ஜோமுக்கு மாற்றப்பட்டது. ஒருபுறம் சண்டை கடுமையாக நடந்துகொண்டிருக்க, இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் முழுமையாக 2 ஆண்டுகள் இழுத்தடிக்கப்பட்டன. போர்க்கைதிகள் விவகாரத்தில்தான் பேச்சுவார்த்தை முட்டுக்கட்டையாக நின்றது.
பிடிபட்ட அனைவரையும் கட்டாயமாகத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டும் என்று கம்யூனிஸ்டுகள் பிடிவாதம் பிடித்தார்கள். ஆனால் ஐநா சபையோ, கைதிகளின் விருப்பப்படியே அவர்களை அனுப்ப வேண்டும் என்று உறுதியாக நின்றது. ஏனென்றால், 1,32,000 கம்யூனிஸ்ட் கைதிகளில் சுமார் 50,000 பேர் தங்கள் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பப் பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டார்கள் என்பது ஐநாவுக்குத் தெரியும். போரில் எதிரிகளிடம் பிடிபட்டதை ஒரு மாபெரும் குற்றமாகக் கருதித் தங்களைத் தூக்கிலிட்டு விடுவார்கள் என்று அந்த வீரர்கள் பயந்தார்கள்.
1952 மே மாதத்தில் நடந்த தென் கொரியாவின் தெற்கே உள்ள கோஜே டோ கலவரங்கள் இதனைத் தெளிவாக உணர்த்தின. அங்குச் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்த கைதிகள் அமெரிக்கக் கட்டளை அதிகாரியையே பிணைக் கைதியாகப் பிடித்து, பத்திரிகை புகைப்படக்காரர்களின் முன்னால் அவரை ஊர்வலமாகக் கூட்டி வந்தார்கள். பேச்சுவார்த்தை மேஜையைத் தாண்டித் தங்கள் கோரிக்கைகளை நிலைநிறுத்த அவர்கள் எந்த அளவுக்கு நுட்பமாகச் செயல்பட்டார்கள் என்பதற்கு இதுவே சாட்சி.
1953 மார்ச் 5 அன்று ஜோசப் ஸ்டாலின் மரணமடைந்ததும், இந்தப் பேச்சுவார்த்தைக்கு இருந்த முக்கியத் தடை தானாகவே விலகியது. அமெரிக்காவின் வளங்களை உறிஞ்சித் தீர்க்கும் இந்த யுத்தம் தொடர்வதில்தான் தனக்கு லாபம் என்று அந்தச் சர்வாதிகாரி கணக்குப் போட்டிருந்தார். இறுதியாக 1953 ஜூலை 27 அன்று பான்முன்ஜோமில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இதன்படி உருவாக்கப்பட்ட ராணுவமற்ற பகுதிதான் பின்னாளில் உலகின் மிகக் கடுமையான பாதுகாப்பு நிறைந்த எல்லையாக மாறப்போகிறது என்பது அப்போது யாருக்கும் தெரியாது.
இந்தப் போரில் மனித குலம் கொடுத்த மாபெரும் விலையை நாம் கட்டாயம் பதிவு செய்தாக வேண்டும். 36,500 அமெரிக்கர்கள் செத்து மடிந்தார்கள்; தென் கொரிய ராணுவத்தின் உயிரிழப்புகள் 5 லட்சத்தைத் தாண்டியது; சீனத் தரப்பில் 4-10 லட்சம் பேர் வரை பலியாகியிருக்கலாம் என்று கணிக்கப்படுகிறது; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, 20-30 லட்சம் வரையிலான கொரியப் பொதுமக்கள் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள். இந்த உயிரிழப்புகள் பெரும்பாலும் வட கொரியாவில்தான் நிகழ்ந்தன. இரண்டாம் உலகப்போரின்போது பசிபிக் பிரதேசங்களில் வீசப்பட்ட மொத்த குண்டுகளின் எடையைவிட, வட கொரியாவின்மீது அமெரிக்கா வீசிய குண்டுகளின் எடை பல மடங்கு அதிகம். ஒவ்வொரு நகரமும், ஒவ்வொரு கிராமமும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன. இத்தனை லட்சம் உயிர்களைப் பலி கொடுத்து அவர்கள் சாதித்தது என்ன? நிலப்பரப்பு என்று பார்த்தால் அடிப்படையில் எதுவுமே இல்லை. 1950 ஜூன் மாதத்தில் இருந்த 2 கொரியாக்களுக்கும் இடையிலான எல்லைக்கோடு, 1953இல் வெறும் சில கிலோமீட்டர்கள் மட்டுமே முன்னும் பின்னுமாக நகர்ந்திருந்தது. இவ்வளவு உயிர்ப்பலிக்கு அந்தச் சில கிலோமீட்டர்கள் ஒரு பொருட்டே அல்ல.
1953 ஜூலை 27 அன்று துப்பாக்கிகளின் சத்தம் ஓய்ந்தபோது, ஒரு சூடான யுத்தத்திற்குப் பதிலாக ஓர் உறைந்த பனிப்போர் அங்கே உருவானது. வடகொரியா அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கும் அளவுக்கு அந்த நிரந்தரமான ராணுவப் பதற்றம் நீண்டுகொண்டேபோனது. 21ஆம் நூற்றாண்டு வந்த பிறகும் தொழில்நுட்ப ரீதியாக அந்தக் கொரியத் தீபகற்பம் இன்னமும் போர் நிலையில்தான் இருக்கிறது. அணு ஆயுதக் காலத்தில்கூட ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட போர் சாத்தியமே என்பதைக் கொரியா உலகிற்கு நிரூபித்தது. வல்லரசுகள் நேரடியாக மோதிக்கொண்டு அடியோடு அழிந்துபோகாமல், தங்களுக்குப் பினாமியாக வேறு நாடுகளைப் பயன்படுத்தி மோதிக்கொள்ள முடியும் என்பதை இது காட்டியது.
உலகின் மிகச் சக்திவாய்ந்த ராணுவத்தையே மிரள வைக்கும் அளவிலான ராணுவ பலத்தைச் சீனா பெற்றிருக்கிறது என்பதை இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. ஜப்பானின் மறுகட்டமைப்பு மற்றும் பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதியில் ராணுவத் தளங்களை அமைப்பது ஆகிய அமெரிக்காவின் முடிவுகளை இது மேலும் உறுதிப்படுத்தியது. அமைதிக்காலத்தில் அமெரிக்க அரசியல்வாதிகள் கடுமையாக எதிர்த்த அமெரிக்காவின் தேசியப் பாதுகாப்புக் கொள்கை அறிக்கையான என்எஸ்சி 68 பரிந்துரைத்த அந்த மாபெரும் பாதுகாப்பு பட்ஜெட்டைத் தயக்கமின்றிச் செலவழிக்கவும் இதுவே காரணமாக அமைந்தது. புவியியல் அமைப்பும், வல்லரசுகளின் சுயநலக் கணக்கீடுகளுமே கொரியாவின் மாபெரும் துயரத்திற்குக் காரணம். பனிப்போரின் மிக அடிப்படையான பல கேள்விகளுக்கு, ரத்தத்தால் பதில் சொல்ல அந்த நிலப்பரப்புதான் பலிகடாவாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
(தொடரும்)